دوست ...

                                          یک سکه نایاب

 سفر طولانی در پیش است ...

خارج از این خاک

خیلی زود میروم

خیلی دیر بر میگردم

هه ...

اینجا را ببین !

سپیدار های بلند و باران هاشور زن ...

نازکی پر سنجاقک یا شوق خبر نهفته در تار های قاصدک

یا هر چه زیبایی دور و برم هست

طعم خوب با تو بودن را نمیدهند .

هه...

اینها را ببین ...

آینه که بشکند تعبیر به بد شگونی میکنند

سیم گیتارم پاره شده است ...

از ضربه های دلتنگی دیشب است یا بد شگونی دیگریست

هر چه باشد ... خبر از دلتنگی من دارد

از حجم خالی تو درفضای تنفس من .

گیتار با سیم پاره را همچنان مینوازم

مردانه

عاشقانه

امشب اگر مینویسم تنها بهانه حرفهای نگفته بیش از توان من است

این روزها فکری ام کجای عاشقیتمان کم گذاشتم

لرزه تنم را آرام کن ... امشب به یاد تو پیک پر میکنم .

مدتی باید ساکت باشم .

اینست که دیگر نخواهم نوشت .

گیسو آرام میگیرد .

تمام شد .

بدرود

بعضی چیزها را اینجا نمینویسم .

جایی میگذارمشان تا تنها او بخواند . اینکه اصلا میخواندشان یا نه و اینکه میداند

من آنها را نوشته ام یا دیگری برایم فرقی نمیکند .

حالا که رفته ای

دوباره زنگ می زنم

شماره همان شماره است

گوشی را برمی دارند

گوشی را می گذارم

ای لولیان

ای لولیان

یک لولی ای دیوانه شد

دیوانه شد

چه سنگدلم من اگر نگران دل تو نباشم

چه ناسپاسم من اگر ندانم چگونه و چه اندازه سخاوتمند 

                                          مهربانانه

پذیرای من شدی

رنگ به رنگ است روزگار با تو بودن

سبز چون سپیدار

سپید چون سپینود 

درخشان چون ستاره ...

ای مهربانی بی پایان بوسه ها و نوازشها

دعایت مستجاب باد

بوسه هایت آرامبخش جان من که نه ...

نا آرامم میکند آنگاه که نیستی

....

....

و بسته  بسته حرفهای هنوز ناگفته

ای مقدس درخشان آسمان من 

روزگاری برای آنکه بیشتر عاشقم شوی همه کار میکردم

امروز برای آنکه دل کندنت از من همیشگی باشد چه کنم ؟

اگر بهای روزهای خوب تو ، دفن روزهای خوب ماست

  دفنشان میکنم تا بدانی هنوز برای آنکه بیشتر ....

ببین کجا ایستاده ایم

من دیگری را صدا میکنم

تو غریبه ای را سایه سرت میدانی ...

ما عاشق نبودیم

ما...

 هیچ چیز نبودیم

                         یوسف....

                        خودتو به من نشون بده ....

( علی نصیریان - بوی پیراهن یوسف ... در حالیکه فریاد میزند . )

این روزها

  عشق می ورزم به هرچه بوی تو را میدهد

                          هر چه نشانی از تو دارد

سبزی برگ درخت ، لذت نوشیدن آب ، باران بی دریغ

                                                                    بر روی صورتم

اینها یادگار روزهای گذشته اند ...

و من اکنون 

 نشسته ام کنج دیوار،

با سری در میان دو دست ،

و رهگذرانی که برای تنهایی مرد ، سکه خرج میکنند .

   تو اگر در طپش خلوت باغ خدا را ديدي

                                             همّت کن

  و بگو

          ماهي ها حوضشان بی آب است.    

سهراب

بی آنکه بدانی شده ای مرهم زخمهای ناسور من .

اینبار قصه را طوری مینویسم که پایانش تنها رنج این زخمها برایم نماند ...

 هرچند اگر مرهم ، دست تو باشد و پرستار تو باشی و روشنی اطاقم  از 

  این ستاره  ،

آنگاه زخم خوب است ...

....

و تو بی آنکه بدانی تمام شدی

همانطور که بی آنکه بدانی تمام من شده بودی.

چراغهای رابطه تاریکند

چراغهای رابطه تاریکند .

موهایت را بباف

بگذار جهان دوباره آرام بگیرد .

                          همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

                          که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

در نهان به آنانی دل می بندیم که دوستمان ندارند،

و در آشکارا از آنانی که دوستمان دارند غافلیم،

شاید این است دلیل تنهایی ما...

(دکتر علی شریعتی )

 پ-ن : مطلب فوق از وبلاگ آقای سعید کیایی گرفته شده است

بعضی تاریخها را  به خاطر می سپارم تا برایشان سالگرد بگیرم .

آخرین تاریخی که به یاد سپردم چهاردهم بهمن هشتاد و دو بود .

امروز بیست و هشتم خرداد هشتاد و هفت است .

 دوباره بوی حادثه می آید .

انگار دارد اتفاق می افتد .... دوباره .

تاریخ را به خاطر می سپارم .

ستاره ای درخشیده است  انگار .

 امروز بیست و هشتم خرداد است .

کاش میشد هر آنچه میبینم

هر تصویری که مرا لحظه ای متوقف میکند

ثبت کنم - بنویسم - حفظ کنم .

کاش میشد یک روز را بی دغدغه کار و زندگی

در شهر بگردم

و فقط نگاه کنم - ببینم

تصویرهایی مثل آن دختر کولی که با کفشهای بزرگتر از پای خود درپی دو کودک دیگر میدوید

 بی آنکه بداند کجا میرود .

یا نگاه های دختر زیبایی که آگاه بود به زیبایی خود .

یا حتی چیزهای دیگر .

چه بگویم ! اینها دغدغه های ذهن من هستند .

میتر سم فرصتی برای دیدنشان نداشته باشم .

تا یک عاشقانه آرام برای من و تو به جای بگذارد .

به قول دوستی ... کاش مثل قیصر مزارش را جایی نبرند که نتوانیم بنشینیم کنارش و خلوت کنیم .

نادر ابراهیمی هم رفت .

اعتقاد دارم این روزها این قوانین با برچسب مدرنیته به  هرزگی آمیخته شده اند و آنان که آگاهانه میدانند که چگونه از همین جریان سیال به شدت جا مانده اند تو را و مرا به سنتی بودن متهم میکنند  و دم از مدرنیته میزنند .

و من بسیار خوشحالم که هنوز از عشق چیزهایی را رعایت میکنم که با آن تو را عاشق خود کردم و هنوز مانده ای که چگونه رها شوی و بسیار افسوس می خورم که چرا همراه نشدی که تنها بخش کوچکی از عشق در وصل است و الباقی در هجر .

هر چند میدانم این روزها این حرفها در مدرنیته تو جایی ندارد و تنها حرف مجاز سرزمین تو هرزگیست و تعبیر تو از عشق دیگر آن نیست که میدانستیم .

می اندیشم اگر هنوز چیزی دارم و به آن پایبندم به خاطر رعایت همین عاشقیت سنتی و همیشگی است . عشق آدابی دارد که هرگز تغییر نمیکنند و بی بها نیز نمیشوند . دلتنگ میشوم وقتی میبینم هرزگی را با عشق مخلوط میکنی و نام آن را " مدرن " میگذاری و من میشوم آدم سنتی .

 .  بسیار دلتنگم .... بسیار ...

از آن

ساقی شکر لب

سرمست

آشیانه پرندگان کوچکند

                             آنگاه که قنوت میگیری .

حضورت ،

تنها دلیل سبزی باغچه کوچکمان

با گلهای سرخ شاداب است

و نوری اگر اینجاست

از سجاده توست

آنگاه که به سلام نشسته ای

و فرشتگان

              ستایشگر

برتو نظاره میکنند .

امروز...

زانو زده ام بر روی خاک

یک دستم را ستون کرده ام

با دست دیگر مشت میکوبم بر زمین

فریاد میزنم ...

پهنای صورتم خیس است

هنوز نمیشنوی...

دلم روزگاری را بهانه میگیرد که همه اعتقاد من به عشق بود و ...

                                                                         حالا نیست .

این مردم را چه میشود . چرا دیگر حرفهای نسل مرا نمیفهمند .

ما.. بچه های قبیله گمشده ای هستیم که طور دیگری عشق را میشناسیم .  

دلم تنگ شده است برای لرزیدن و هول پیش از سلام اول ..

دلم بهانه روزهای گذشته را میگیرد . روزهای حرمت ...ایام عاشقیت .

پس از فرو ریختن تمامی ایمان من به عشق پس از آنچه که توبا من کردی،

دیگر چه بنویسم . چه بگویم .

دلم سخت هوای آسمان دارد .

که من

به خاطر صدایی که

دوباره بشنوم

در کوچه های شبانه

تلف شدم

مردم

تو صدای دل انگیز پیانویی بودی

که در یک شب مهتابی

از کلبه ای مجهول به گوش می رسید

هیچ کس باور نمیکند

که من

به خاطر ....

                                                                    ( رسول یونان )

                                                      زمستان مکرر است .

و بهاریه من تنهاسوگوارانه ایست برای هزاران یاد و خاطره

                                                      آنگاه که دریا به پابوست می آمد

                                                      آنگاه که می خندیدی .

می اندیشم ...باید همه را به باران بسپارم تا بشوید هر آنچه از تو به یاد دارم .

شاید تولد شکوفه ها ، تولد تو را نوید دهند .

شاید هنوز گیسوان تو داستان بلند شب را در خود پنهان داشته باشند .

رها کن ....

باید به باران بسپارم .